به نام خداوند بخشاینده بخشایشگر

عشق و ارادت به سید الشهدا حد و مرز نمی شناسد و چندان توفیری ندارد که در این ایام عزیز در کجا باشی و چگونه این عشق آتشین  را نشان دهی.مهم همراه شدن با قافله عشق است حال چه در این مسیر و گذار مرکب و هودجی داشته باشی و یا تنها افسار نفس سرگشته خود را کمی محکم تر مهار کنی. مهم این است که طیلسان ریا از تن به در کنی و جامه ای ساده در بر کنی و چشمان بی فروغ خود را از تماشای خورشید به فلق نشسته کربلا کمی جلا دهی تا شاید با بارشی هرچند نم گونه و اندک ٬ کویر برهوت وجود خود را سیراب و باور زنگار گرفته ات را جلا دهی.

عشق به حسین عشق به همه خوبی ها است. عشق به انسان . عشق به نفس مطمئنه ای است  که در مسلخ تاریخ و برای بر جای گذاشتن نشانی عمیق برای همه انچه بشر امروز بدان سخت محتاج است  ٬ جان خود و عزیزترین کسان خود را در طبق اخلاص گذاشت.

حسین این وارث راستین آدم . این پرچمدار خاندان کرامت و فضیلت . این گوهر بی همتای اسلاف شامخه و ارحام مطهره و این کشتی نجات ٬ قرن ها و سالیان درازی است که بهانه ای شده برای کمی تامل کردن و کمی از روزمرگی ها نجات یافتن.بهانه ای شده برای زدودن ناپاکی ها و تیرگی های قلب

این قله و ستیغ معرفت و بذل و جود و کرم همواره در طول تاریخ روندگان و جستجوگرانی را به سمت خود خوانده و می خواند. روندگانی که با هروله های کج و معوجشان امید این دارند که اگر به منتهای قله نرسیدند لااقل در کوره راه ها و در مسیر حرکت خود برای نائل شدن به وصال آن بزرگ ٬  دست به تلاشی بزنند.تلاشی که خود بهتر می دانند تنها در سایه لطف و مرحمت اوست که رنگ و جلایی می گیرد و تا عمر باقی است ٬ سندی افتخار امیز برای روندگان او هرچند این گام ها کوچک و ناچیز باشند.

دو سه سالی است دوستان و همراهان حلقه باغ سید محمد میرجعفری با همتی جمعی مسئول اماده سازی و تدارک غذای ایام سوگواری عزاداری سید الشهدا در تکیه امام حسین اردکان هستند.جمعی همدل و همراه که این ایام عزاداری جزء تقویم عمر انها حساب نمی شود و خدا کند که ذخیره ای برای آخرتشان باشد.

جمعی از خیل عاشقان حسین. جمعی که خدمت و رسالت خود در این ایام مبارک را در این دیده که خادم عزادار حسین باشد

 واینجا در این فضای کوچک آشپزخانه تکیه امام حسین چراغی روشن است. چراغی هرچند کم سو

چراغی که شاید در بیابان دهشتناک تردید و دودلی روزی روشنگر و نجات دهنده ما باشد .چراغی که هرچند در میان خیل چلچراغ های افراشته شده برای اظهار ارادت به حسین (ع) شاید اصلابه چشم نیاید ولی برای ما افتخاری است که اینجا لااقل چراغی روشن است. .............................