به نام خداوند بخشاینده بخشایشگر

پس از کش و قوس های فراوان و یک هفته تلاش و کوشش نامزدهای شورای شهر اردکان بالاخره منتخبین از سوی مردم برگزیده شدند و تا چند ماه دیگر کلید اتاق شورای شهر را در ساختمان نقلی روبروی شهرداری اردکان در دست می گیرند.

به نسبت ادوار گذشته ترکیب شورای پنجم همگن تر و با تخصص های متنوع تری است و همین موضوع نوید آن را می دهد که بتوانیم برخی از مشکلات و معضلات و البته پتانسیل ها و استعدادهای شهر را بر مبنای توسعه پایدار و نجات از این همه آلودگی صوتی و هوائی و سایر معضلات دیگر طرح کنیم و منتظر بمانیم تا ببینیم این عزیزان تا چه حد به حرف ها و قول های خود که در ایام انتخابات بر تراکت ها و بر منبر مساجد ایراد می کردند، پایبند هستند.

به نظر من یکی از مهمترین اولویت های شهر اردکان الگوی توسعه ای آن است. الگوئی که تا کنون بر مدار بی توجهی به موقعیت جغرافیائی و تاریخی آن بدان تحمیل شده است. الگوئی که اثرات سوء اجتماعی و فرهنگی آن کم کم دارد خود را نشان می دهد و اردکان را تبدیل به یک شهر در آستانه بی هویت شدن قرار داده است. 

متاسفانه در سنوات قبل و با توجه به بودجه های مناسبی که به شهرداری سرازیر شد تنها به پوسته سازی و ساماندهی معابر بافت تاریخی پرداخته شد. این پوسته سازی باید در جائی خاتمه پیدا می کرد و به توانمند سازی ساکنان بافت تاریخی پرداخته می شد. معابری که سنگ فرش و آجر فرش شدند و غافل از اینکه خانه های تاریخی یکان یکان در حال خالی شدن، متروکه شدن و یا تبدیل شدن به خاستگاه جمعیتی افراد ضعیف و مهاجرینی است که به اردکان سرازیر شده اند. 

شورای پنجم بایستی با نگاهی به گذشته تشخیص بدهد که باید چه راهی را در قبال بافت تاریخی بپیماید؟ بهترین و مناسب ترین رویکرد به بافت تاریخی در حال حاضر کدام گزینه است؟ آیا باید مسیر گذشته را ادامه داد یا اینکه راه کار دیگری را برگزید؟ 

البته حوزه اختیارات شورا و سایر معضلات و مشکلات شهر هم وجود دارد و نمی توان متوقع بود که شورا همه انرژی و وقت خود را صرف بافت تاریخی کند ولی آنچه که مسلم است، بازگشت به رویکرد گذشته و تنها پرداختن به پوسته سازی و ساماندهی معابر تنها و تنها اتلاف وقت و پول گرانبهایی است که شاید به اندازه گذشته نیز دیگر به شهرداری تزریق نحواهد شد.

به نظر من بهترین راه کار برای شروع فعالیت های شورا در قبال بافت تاریخی، تعیین تکلیف پروژه پردیسان و ورود به این موضوع است. متاسفانه در سنوات گذشته بواسطه پاره ای از مشکلات از جمله تیپ قرارداد صندوق احیاء نماینده و مالک پروژه پردیسان و عدم همدلی و وقت نگذاشتن برای مذاکره با این نهاد، هیچ گونه تحولی در این موضوع بوجود نیامد و امید است تا با استقرار شورای جدید و ایجاد یک اتاق فکر مناسب برای حوزه میراث مسئولان صندوق احیاء را مجاب کنیم که روند معقولانه تر و منتهی به نتیجه ای را طی کنند تا این پروژه دست کم خانه انصاری آن تکمیل و آماده بهره برداری شود.

بی شک سامان یافتن و تعیین تکلیف پروژه پردیسان اردکان تحولی مثبت در بافت تاریخی است که کامل کننده پوسته سازی ها و محوطه سازی های صورت گرفته گذشته است و می تواند زمینه ای را برای نجات سایر خانه های باارزش تاریخی و جلب مشارکت بخش خصوصی را در پی داشته باشد. 

در حوزه اداری و ارتباطات نیز پیشنهاد می شود شورای پنجم با باز کردن باب مذاکره با شرکت های گردشگری و دعوت انها و تشکیل جلسات مناسب ، آنها را ترغیب کند که بافت تاریخی اردکان چه مزیت ها و برجستگی هائی دارد و این موضوع زمینه ای شود برای قرار گرفتن شهر اردکان در مسیر گردشگری و استفاده از مزایای اقتصادی و فرهنگی آن.  

در فقره های بعدی برخی دیگر از راه کارها و پیشنهادات در حوزه میراث فرهنگی را به مرور ذکر خواهم نمود.

با سپاس